Naar aanleiding van mijn werk op Behance, werd ik begin juli benaderd door een journalist van The New York Times (zegt hij) voor een interview op Die kan je hier bekijken. Hieronder heb ik het interview geplaatst zonder plaatjes (maar mét website links). Dat leest wat prettiger.


– What was the first typeface you fell in love with?

Hard to say; there are so many of them. I’ve been doing graphic design for over 20 years now, including my time as a graphic arts student. It might have been Franklin Gothic back then, but I’m gonna go for Liza by Underware. A beautiful script. I’ve always liked Liza, but after Bas Jacobs showed the process of the design (I believe it took 9 years) and the amazing interaction between the characters, I fell in love with Liza. It was like getting to know someone better. Note that my (Shortlife) logo is set in Liza. And once I wrote a (bad) Valentype for Liza.

– What are some of your proudest projects ever?

I guess the stuff that’s on my website and Behance. But I’ll quickly mention a few. Family first, so I’ll start with the birth announcement of our youngest son on which his brother has a star role on the cover. The new event we’ve done, called MAD Fest (MAD stands for music, art & design). I recently surprised myself on some lettering I did of a Joan Jett quote, which I just added to Behance. Since february or march this year I started working with two great professionals (photographer and copywriter) on a project called ’Het Verborgen Ambacht’ (The Hidden Craft, where we collect stories of people in our region who exercise an extraordinary but often forgotten craft. It’s a fun side project I’m really proud of. And I really like my anniversary booklet in which I’ve put so much work. It celebrates my first year as an entrepreneur, so it means a lot to me. I gave them to my clients, family & freinds as a ’thank you’. I’ve still got some left if somebody’s interested. And I’m really satisfied with some of the latest identities and posters I’ve done.

But to be honest, I feel as though there still better things to come. I try to make everything I work on to be something I can put straight onto my website, if you know what I mean. Or Behance for that matter.

– What do you think of Apple and their approach to design in general? How does their industrial and web design compare to typeface design?

I can’t nor couldn’t work without Apple. It’s one of the tools a designer uses. It’s been that way ever since I decided to become a graphic designer. And lucky me, ’cause I get to work on their great and good looking devices that keep getting better (and hardly ever crash).

– Can you briefly describe what the current process is like for you to create a new typeface and where do you get your inspiration from?

It depends on what the client is looking for and what’s best appropriate for their company or product. The typeface you’re using must reflect the right feeling about whatever it is you’re designing. Then there’s readability, shapes, sizes and so on. So every time it’s a new quest for that right one (or more), either I’m sketching, flipping through my extensive font collection or going through

But as far as my lettering goes; I’ll keep sketching different ideas, different styles till I’m onto something. Sometimes it comes quick, sometimes I have to work hard. But I’ll keep going till I’m satisfied. After that I’ll scan the best one or two drawings and either trace them in Illustrator or use the (rough) Photoshop file. And even than I’ll keep working on the details.

I get my inspiration from anything anywhere; blogs, google, instagram, books, the street, shops… But mostly from designers I admire. It’s the same when you’re a musician or a football player; you try and be as good as your idols, but as you do you can only develop your own significant style.

– What was one of the most challenging typography problems you have ever had to solve?

First of all: I don’t consider them being a problem, because I love typography so much and have been doing this for quite a respectful time. I just see them as challenges. Recently I tried to find a distinctive typeface for a logo that had to represent both something chic and shabby, which was about fashion and food. And it also had to fit the person behind it (someone I just met). After a long search and many sketches, in the end it turned out to be something simple. That’s one of the fun moments of the process; when something tough can be solved with something simple. (Not to be mistaken by: something easy)

– Where are some of the areas where typography is improving and where do we ned to see more growth?

Good question. Things keep evolving and improving (or not) at a ridiculous speed nowadays. I love people who stick to their game no matter what. But you’ll always have bad design around whether it is graphic or industrial. Most of us designers are no geniuses, you know. But I sure hope everyone’s doing the best they can and making an effort with every job they take on. But even so, there will always be bad design around. Which is good. It’s great actually! It makes my work stand out. Clients can see the difference and appreciate the work of a professional. Appreciate the time, energy, efforts and expertise. And love, if you will.

– How do you view the state of typefaces in the mobile world?

I think it’s great! Don’t forget; a few years ago we didn’t have the abilities, the quality and variety you see (and are able to use) today.

– Taking into account small sizes, aliasing and browser font rendering machines, which fonts do you thin should be used for body text on the web?

Oh, I don’t know; Sentinel, Gotham, Dolly, Quadraat, Transat

– What's the most overrated font in the world? 

A lame answer: Comic Sans. But wouldn’t it be a nice challenge though to design something where Comic Sans makes perfect sense, where it actually makes the design and the font look very cool? Who’s in? At the primary school of our son they use it for their news letters. It’s dreadful, but it’s good to see and know there’s a world out there where a lot of people haven’t got a clue what typography is or what a typeface can do. They haven’t got a clue what designers do and some really don’t give a shit. It keeps your feet on the ground.

– Let's talk a little about the creative process and how you work, can you describe your ideal work environment?

Have to have good music (Ray LaMontagne, Springsteen, Glen Hansard, The Black Keys, Amos Lee, Ron Sexsmith, The Beatles, Sharon Jones…), a cold beer or some sweet spirits with ice, a sharpened pencil and enough paper. I work best late in the evening, when the day is done. No distractions. Kids are vast asleep, tv turned off, my wife is doing whatever she feels like and we both enjoy the music. I can go on and on during moments like that. Really loose myself. I love hours like that. But most of the time I work office hours of course, just like everyone else. Which is no problem. As long as I have fun working, the ideas keep coming and clients give me as much freedom as possible.

– Which typeface' styles do you think will be the most popular in the near future and why?

At the moment vintage typefaces are hot, so we’ll probably be moving to something of the opposite. Isn’t that what happens every time trends shift? As much as I enjoy the vintage stuff — I love old stuff — I’m also looking forward to the next thing. Getting rid of those X cross logo’s first. Enough already. (check:



Er is een klein stukje industrieterrein (met winkels) in Deventer waar ik geregeld langs rij op weg naar mijn werk (en terug). Die route rij ik al bijna 6 jaar, maar ik moet vaak lachen als ik dat ene stukje passeer. Op een vierkante kilometer slaan de vlaggen je om de oren. Het is één grote vlaggenzee! Als ondernemer zou ik dan juist iets anders verzinnen om eruit te springen.

Maar nee, ze hebben allemaal dezelfde formaat vlaggen naast elkaar in groepjes van drie. Altijd in groepjes van drie. Dat zie je niet alleen op dat ene stukje in Deventer, maar overal in Nederland. Zeker een "geheime" marketingformule. Oké, het fleurt zo'n terrein wel wat op en het is fijn voor de vlaggenboer, maar ik blijf dit tafereel lachwekkend vinden. ("We moeten vlaggen! Drie!"). Onlangs fietste ik er weer langs en heb even een klein rondje gemaakt om ze te fotograferen. Het zijn er heel veel, maar dit zijn ze nog lang niet allemaal. (Laatste foto is prachtig.)


Hoe vaak ik 'Fear of Failure' van Milton Glaser heb gezien, weet ik intussen niet meer. Heb je 'm nog niet gezien? Dan raad ik 'm bij deze aan. Ik krijg er in ieder geval geen genoeg van. Naast een bijzonder en bovendien legendarisch ontwerper is deze prachtige man zodoende ook een soort mentor geworden. Het voelt als 'opa geeft je goed advies'. Daarbij hang ik aan zijn lippen. Dankzij het Offset festival verscheen onlangs de video 'Milton Glaser in conversation with Steve Heller'. Fantastisch. Heb 'm intussen meer dan een keer beluisterd.


Een tijd geleden was ik bij een concert van de Amerikaanse artiest Amos Lee. Tijdens dat concert vertelde hij (zoals hieronder) over een geweldig initiatief waar hij zijn medewerking aan had verleend: Musicians On Call. Muzikanten komen bij ziekenhuispatiënten aan hun bed spelen. Zij kunnen bijvoorbeeld niet naar een concert, en dat terwijl wij allemaal weten wat muziek met je kan doen. Het geeft een positieve vibe. En laat dat nou net iets zijn wat deze mensen bijzonder goed kunnen gebruiken.

Het idee is mij sindsdien bijgebleven. Ik heb mij regelmatig afgevraagd (ook via social media) waarom we zoiets - voor zover ik weet - niet in Nederland hebben? Van de week moest ik er weer aan denken: Zo moeilijk kan het toch niet zijn? Een muzikant neemt zijn instrument en gaat naar een ziekenhuis om voor een aantal mensen een liedje te spelen. (Zoals Nils Lofgren, gitarist van de E Street Band, zegt: 'All I have to do is what comes naturally.') En veroorzaakt daar vervolgens een overweldigend, niet-te-vergelijken effect mee: voor de patiënt, de eventuele aanwezige familieleden, het personeel en voor hem- of haarzelf. Een win-win-win-win situatie naar mijn mening.

Intussen heb ik contact met Musicians On Call, heb ik het moderne Deventer Ziekenhuis gemaild (afspraak staat) en een reeks bijzondere muzikanten benaderd. Daarvan heeft een singer/songwriter zich al enthousiast gemeld. Dat bezorgde mij kippenvel, want in feite hebben we dan alleen nog een ziekenhuis nodig om een begin te kunnen maken. Oh, en een naam voor deze ziekenhuiskamerconcerten.

Lees meer over Musicians On Call.

Update 2 maart 2014: Tekstschrijver Marcel Ottevanger kwam met de geweldige naam 'Bedside Buskers'. Het zegt precies wat het is. Een 'busker' of 'busking' is de Engelse term waarmee het spelen van muziek of het entertainen in een openbare plaats wordt aangegeven.

Amos Lee over Musicians On Call: "It has spoken to me as truly as any musical experience I've ever had."


Eindelijk tijd om de winnaar bekend te maken van het Shortlife schetswedstrijdje. En dat was geen eenvoudige opgave!

Voor degene die niet weet waar ik het over heb, even kort:

Eind 2013 heb ik een jubileumboekje uitgebracht om te vieren dat Shortlife een jaar bestond. Bij de speciale uitgave zit ook een Shortlife potlood. Inhakend op de titel ’Wie schetst mijn verbazing?’ daag ik de lezer uit om ook te gaan tekenen (jouw eigen verbazing of die van een ander). De meest hilarische inzending wordt beloond met een van de t-shirts uit de Shortlife Collection die later dit jaar onder het Mustart label te koop zullen zijn. Deadline was 13 januari 2014 (bekend gemaakt via alle Social Media kanalen).


Een van de eerste inzendingen kwam van singer/songwriter Bert Bruines. Hij stuurde mij geen tekening, maar een zgn. ’audio-schets’. Oftewel: Een demo van een prachtig, ingetogen liedje! Daar was ik helemaal van ondersteboven; dat ik dát teweeg kon brengen. Echt te gek. Het idee werd geboren om bij het liedje een clip te maken bij genoeg inzendingen. Ik heb uiteindelijk 20 inzendingen ontvangen, inclusief het liedje. En tot mijn verbazing hebben een aantal mensen de gelegenheid aangegrepen om iets persoonlijks (voor mij) te maken. Dat is natuurlijk hartverwarmend! 


Maar ja…dan heb je ineens de ondankbare taak over jezelf uitgeroepen om een winnaar aan te wijzen. Om het mijzelf iets makkelijker te maken, heb ik in eerste instantie gekeken of 1) men een potlood heeft gebruikt en of er 2) een verbazing is geschetst. Beetje streng misschien, maar wel eerlijk. Toen bleven er 9 over. En daaruit koos ik, zoals gezegd, de meest hilarische. Dus niet de beste. Niet de mooiste. Niet het meest gelijkend. Niet het meest kunstzinnige. Nee, de meest hilarische. En eerlijk is eerlijk, ik moest wel even lachen om de schets van Steven Oost. Als je bedenkt dat dit zijn verbazing zou zijn: Hij vertrekt geen spier! Dus als Steven zijn maat doorgeeft, ontvangt hij een mooi t-shirt uit de Shortlife Collection van Mustart. Gefeliciteerd!


Bij deze wil ik iedereen enórm bedanken voor jullie tijd, energie, aandacht, inzendingen en fijne woorden. Daarmee bedoel ik ook diegenen die niks hebben ingezonden, maar wel van zich hebben laten horen naar aanleiding van mijn boekje. Ik ben enorm trots op het resultaat en ontzettend blij en verrast dat men zich geïnspireerd voelde op welke manier ook.


Ik heb een idee in mijn hoofd zitten voor een korte clip. Deze ga ik voorleggen en bespreken met De Mannen Zonder Pak. I’ll keep you posted!


Dit jaar stelt het Graphic Design Festival in Breda hun Poster Project open voor deelname door oude rotten, starters, studenten, autodidacten. Vijftig geselecteerde posters worden tijdens het festival (van 17 t/m 27 april 2014) getoond als onderdeel van een internationale expositie in het centrum van Breda. Die kans heb ik aangegrepen en vandaag heb ik mijn ontwerp ingezonden. Hieronder het resultaat.

Met maximaal 100 woorden kan je jouw ontwerp toelichten. Mijn woorden: "Ik las een stukje over kunst. De strekking: je koopt niet alleen dat mooie object, je koopt ook de ziel en zaligheid van de kunstenaar. ’You’re not just buying a piece of art, you’re buying a piece of heart.’ Zodoende kwam ik op de regel: Always create a piece of heart. Het is mijn credo en advies, niet alleen voor mijzelf maar voor elk mens. Zeker voor elk creatief mens. In feite een variant op ’Do what you love what you do’ of ’Make good art’ van Neil Gaiman. Heel toepasselijk heb ik met een harten-stempeltje de typografie gevormd." Voor de grafische nerds heb ik op de poster vermeld welk font ik als basis heb gebruikt. Zie hieronder het hele proces:


Na mijn boek 'Harten van helden' waarin Nederlandse en Vlaamse songschrijvers vertellen over het maken van liedjes, was ik begonnen aan een uitgave met meer buitenlandse artiesten. Ik heb vol bewondering mogen spreken met mijn helden Neil Finn (Crowded House), Zach Gill (ALO & Jack Johnson), Bill Janovitz (Buffalo Tom) en Glen Hansard (The Frames, The Swell Season). Door omstandigheden (werk, gezin, sociale leven e.d.) is het daar helaas bij gebleven. Een van mijn Top 5 muzikale helden, Glen Hansard, sprak ik in Amsterdam, de middag voor zijn optreden met The Swell Season in Paradiso. Het gesprek begon wat stroef, maar - om een lang verhaal kort te maken - uiteindelijk hebben we een 'lovely chat' gehad. 's Avonds bij het optreden speelde hij het nummer Paper Cup zonder de band en droeg het op aan 'Harten van helden'. Which is me! Dat vergeet ik natuurlijk nooit meer. Gelukkig heeft iemand het geheel opgenomen. Geniet ervan!

P.S.: Ik zou dit filmpje dolgraag thuis willen koesteren. Is er iemand die weet hoe en of dat mogelijk is? 


Tussen de bedrijven door start ik af en toe een eigen project. Om de creativiteit te kietelen. Om andere aspecten van het vak te (be)oefenen. Of om me gewoon even terug te kunnen trekken. Een aantal weken geleden besloot ik een grote linosnede te maken. Ik koos voor het prachtige Engelse woord 'Gratitude'. Een woord dat een grote afdruk verdient. Een eerste instantie ging ik groot te werk met kwasten of potlood, maar uiteindelijk koos ik om met een Pilot brushpen te kriebelen. Dat heb ik vervolgens in de computer overgetrokken, verfijnd en uitvergroot. Het begin van de linosnede is er. I'll keep you posted.


Achterop de kerstkaart van 2013 stond in hele kleine letters: 'Hé, weer een creatief dingetje van Peter. Heeft hij dat weer zelf zitten fröbelen?' En inderdaad. Hierbij het proces in beeld. Als eerste met houten letters verschillende afdrukken gemaakt. De mooiste afdruk gescand en minimale aanpassingen gemaakt. Toen een flink aantal keren het woord 'Fijne' getekend. De beste versie daarvan nog iets verbeterd in de computer. En uiteindelijk resulteerde dat in een leuk resultaat, geheel in de kleuren van Shortlife. Simple yet effective.